najważniejsze hasła w pigułce

międzywojnie

😉
Intuicjonizm to prąd filozoficzny popularny w międzywojniu i współcześnie, a przyjmujący intuicję za podstawę poznania. Jego twórcą był Henri Bergson (1859-1941), który swoje tezy wyłożył w dziele „Wstęp do metafizyki, Intuicja filozoficzna.

Intuicja (z łac. intuitio – wejrzenie) – to proces myślowy polegający na wewnętrznym i podświadomym przebłysku myślowym, który podsuwa człowiekowi rozwiązanie jakiegoś problemu, wyjścia z konkretnej sytuacji.

„Intuicja podpowiedziała mi, abym…” – jest to jakieś nagłe objawienie, myśl, idea, wg której postępujemy, choć poddana procesowi racjonalnego myślenia nie wygląda na zasadną, nie wiadomo skąd się wzięła. „Moja kobieca intuicja mówi mi, że…” – to jakiś dodatkowy zmysł, którym często się kierujemy, ponieważ podświadomość podsuwa nam takie a nie inne rozwiązanie.

Grupa poetycka wydająca swoje wiersze w piśmie wileńskim „Żagary” w latach 1931-34, a skupiająca takich poetów: Jerzy Zagórski, Czesław Miłosz, Aleksander Rymkiewicz, Jerzy Putrament. W ich poezji widoczne jest poczucie nadchodzącej katastrofy. Jako jedni z nielicznych przewidywali wybuch jakiegoś kataklizmu.

Zobacz artykuł o epoce międzywojnia na kochamjp.pl.

Grupa poetów tworzących w piśmie warszawskim „Skamander” w latach 1920-28 oraz 1935-39. Tworzyli ją poeci: Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Kazimierz Wierzyński, Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz Tworzyli poezję radosną, witalną, nasyconą optymizmem, ich bohaterem stał się człowiek ulicy mówiący prostym językiem. Luźno związana z grupą była między innymi Kazimiera Iłłakiewiczówna, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska oraz Jan Brzechwa. Patronem tych artystów był Leopold Staff.

Zobacz artykuł o międzywojniu na kochamjp.pl.

Epoka literacka. Trwała w okresie pomiędzy dwiema wojnami światowymi, w latach 1918-1939, kiedy Polska odzyskała a następnie utraciła wolność. Charakterystyczny podział na dwa dziesięciolecia. W pierwszym dominowała liryka, wiersze grup poetyckich głoszących zachwyt i radość z powodu odzyskania przez naród wolności. W drugim dziesięcioleciu rozwijała się proza, szczególnie powieść. Najważniejsze grupy poetyckie to Skamander, Awangarda Krakowska, Kwadryga i Żagary. Kierunki w literaturze to ekspresjonizm, katastrofizm i futuryzm.

Zobacz artykuł o międzywojniu na kochamjp.pl

Grupa poetycka działająca w latach 1926-33 w piśmie warszawskim „Kwadryga”. Współtworzyli ją: Władysław Sebyła, Konstanty Ildefons Gałczyński, Stefan Flukowski, Lucjan Szenwald, Ryszard Dobrowolski. Prezentowali oni poezję zafascynowaną problematyką społeczną. Mieli też ambicje kształtowania postaw moralnych.

Zobacz artykuł o międzywojniu na kochamjp.pl.

Kierunek w sztuce w latach 1908-20 uznający prymat formy dzieła nad treścią, przeciwny ekspresjonizmowi i impresjonizmowi; polegający na widzeniu świata poprzez kształty geometryczne, a w literaturze poprzez luźno wiązane ze sobą wątki, zmianą tematu pisania, ukazywanie wielu punktów widzenia oraz deformowaniu realnego świata (P. Picasso).

Kierunek w literaturze międzywojnia, dostrzegał zagrożenia dla sztuki wynikające z szybkiego rozwoju cywilizacji, która pozostawia sztukę samej sobie, na uboczu. Przedstawicielem kierunku jest Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy).

Zobacz artykuł o międzywojniu na kochamjp.pl.

Jeden z kierunków literackiej awangardy w międzywojniu, wyrażał zachwyt nad postępami cywilizacji i rozwoju, odrzucał logikę, która utrudnia życie człowiekowi, normy gramatyczne czy ortograficzne. Przedstawicielami futuryzmu byli: Anatol Stern, Aleksander Wat, Tytus Czyżewski, Bruno Jasieński i Stanisław Młodożeniec.

Zobacz artykuł o międzywojniu (dwudziestolecie międzywojenne) na kochamjp.pl.